 |
Update
|
03 Februari 2010 | 15:38:35
|
Ik werd door iemand (thanks Maurits) gewezen op het feit dat mijn blog al schandalig lang niet is geupdate. En dat klopt helaas, dus bij deze dan.
Laat ik eerst maar eens vertellen waar ik op moment druk mee ben. Op 9 april ga ik voor 3 maanden naar Zuid-Afrika, via school, om daar lessen te volgen en "iets" te kunnen betekenen voor de mensen daar, als ik de module moet geloven. Nou weet ik zelf dat 2e niet zo heel zeker, maar als ik de (wees)kinderen daar in ieder geval een paar leuke, zorgeloze middagen kan bezorgen met spelletjes spelen etc. is het wat mij betreft in ieder geval al niet compleet nutteloos geweest. En alles wat ik nog extra kan doen is dan mooi meegenomen, maar ik heb niet de illusie dat ik echt hun toekomst kan veranderen. Daar heb je wel iets meer voor nodig dan 3 maanden en een groepje studenten.
Verder ben ik op moment druk met het zoeken naar een stageplaats. Omdat alles via het stagebureau van mijn opleiding wordt geregeld ben ik nu brieven aan het schrijven die ik vervolgens daar moet inleveren, en zij sturen deze dan voor mij door. Ik ben benieuwd! Ik mag er maximaal 3 tegelijk inleveren, en mijn keuze is daardoor gevallen op De Kookfabriek in Amsterdam, One Men in Breda en over het 3e bedrijf zit ik nog een beetje te twijfelen. We hebben namelijk een lijst gekregen met beschikbare bedrijven, en ik wil hier natuurlijk wel 1 uitzoeken welke mij ook echt aanspreekt. Het gaat hier wel over mijn eindstage. Zeker is wel dat het iets te maken heeft met evenementen etc., want dat lijkt me erg leuk.
Verder gaat de studie natuurlijk gewoon door, en stop ik binnenkort na 5,5 jaar trouwe dienst bij d'Uutschieter, omdat ik al snel naar Zuid-Afrika ga en het daarna niet te combineren is met stage. Wel heel raar om daar dan weg te zijn!
Heb het al vaak gezegd, maar zal weer eens kijken of ik dit nu wel eens up-to-date ga houden! |
|
|
|
|
Het is stil zonder Bril
|
23 April 2009 | 13:30:45
|
Martin Bril is dood.
Martin Bril, de columnist die met zijn kijk op het leven van alledag je anders liet kijken naar de meest simpele zaken. Martin Bril, wiens column altijd het eerste was wat ik op zaterdag las in het Volkskrant Magazine. Martin Bril, die zijn dochters en vrouw achterlaat die door zijn verhalen net zo beroemd zijn geworden als hijzelf.
Martin Bril, die het leven van zijn hond nog spannend liet klinken. Martin Bril, die zelfs over een dag in bed liggen een column kon schrijven wat boeide. Martin Bril, die rokjesdag introduceerde, nu een Nederlands begrip. Martin Bril, die nors overkwam maar als een van de weinigen zo goed naar de wereld keek.
Natuurlijk blijven er nog zat columnisten over. Maar iemand die net zo kan schrijven als Martin Bril, dat wordt nog goed zoeken.
Het wordt stil zonder Bril..
|
|
|
|
Twijfelaar
|
22 April 2009 | 13:41:48
|
Men zegt dat veel mensen er last van hebben. Maar dat lijkt vaakt niet zo. Waar ik het over heb? Twijfelen!
Ikzelf ben een enorme twijfelaar. Zal ik iets doen, of niet? En als ik dan na lang wikken en wegen heb besloten, twijfel ik over het wel de goede keuze was. Wel of niet, en hoe? En waarom? Je snapt wel waar ik heen wil.
En dit twijfelen heb ik met heel veel dingen. Soms gaat het over simpelweg naar een feestje, verjaardag of meer van dat soort dingen gaan, of over het al dan niet kopen van dat jurkje. Maar soms gaat het ook over grotere dingen.
Zo ben ik al een tijdje bezig met het al dan niet naar Zuid Afrika gaan. Ik doe namelijk, zoals de mensen die mij kennen wel weten, Hotelschool. En tijdens deze opleiding kun je ook naar Zuid Afrika gaan om daar les te volgen. En daar zit ik dus deze keer over te twijfelen.
Ik ben er al wel eindelijk uit dat ik 1 module (dus 3 maanden) ga, in plaats van 2 modules, omdat ik een half jaar toch wel lang vind. Ik ken mezelf ondertussen een klein beetje, en ik ben er zeker van dat ik een half jaar te lang ga vinden. Zolang kan ik niet zonder mijn familie en vrienden. En daar is niks mis mee.
Maar nu zit ik er weer mee wanneer ik dan precies wil gaan, in de periode oktober-december, of juist in de periode april-juni. En wat voor lessen wil ik daar dan gaan volgen? Want je moet wel iets doen wat je leuk lijkt natuurlijk.
Maar terwijl ik dit schrijf denk ik ineens dat ik eruit ben! Zo zie je maar weer dat het helpt om het voor jezelf op papier te zetten. Ik ga denk ik inderdaad Humanitarian doen. Dit houdt in dat je bezig gaat met ontwikkelingshulp etc. Daarvan ga ik dan eerst een module hier in Nederland volgen, en dan een module in Zuid Afrika. En dat ga ik dan lekker volgend jaar doen, in april-juni, want dan hoef ik me ook nergens mee te haasten. En, ook leuk; dan kunnen mijn ouders en zusje me daar komen ophalen, omdat zij dan aan het einde ook vakantie hebben, inclusief zuslief omdat die dan examen heeft gedaan. Lijkt mij een mooi plan!
Klinkt goed toch? |
|
|
|
Morbide nieuwsgierigheid
|
20 April 2009 | 23:34:48
|
Soms zie je een nieuwe reclame, en dan denk je; dit is een grap. Nou hoop ik oprecht dat de nieuwe smsdienst waarvan ik vanavond de reclame zag dat is.
Deze smsdienst gaat namelijk over de nieuwe service waarbij je een sms kunt sturen met je geboortedatum, en dan krijg je je voorspelde overlijdensdatum terug.
Wie doet dit nou?!? Wie wil nou weten wanneer hij/zij dood gaat. Sowieso wil ik dat niet weten, en het slaat natuurlijk ook nog eens nergens op.
Maar wat is dat voor morbide nieuwsgierigheid? Is dit normaal?
Nee, dat vind ik niet. |
|
|
|
Was ik maar onbereikbaar
|
18 April 2009 | 00:14:05
|
Ken je dat?
Je hebt een heerlijke avond gehad, bent uitgeweest, daardoor wel erg laat in bed, maar dat maakt niet uit, want je kunt de volgende ochtend toch (redelijk) uitslapen. En dan lig je die volgende ochtend heerlijk in je bed te slapen, en dan...
gaat je telefoon..
Argh!
Dat gebeurde mij dus vanochtend. Ik had een erg gezellige avond gehad in de stad, en wilde daardoor wel graag lekker wat uurtjes slaap pakken. Gaat om 9 uur ineens mijn telefoon! Dus schrik ik wakker, want misschien is er wat. En dan kijk je, en neem je op, en is het niks. In dit geval was het een klasgenoot die "even wilde weten of je naar de les gaat, want zij gaat niet".
En dan baal ik dus. Waarom bel je me in hemelsnaam om die tijd met zoiets nutteloos! Ik ben student, en zij ook, dus dan begrijp je toch dat dat niet wordt gewaardeerd!
Mijn oplossing deze keer? Ik heb opgehangen, en nog heerlijk liggen slapen. Maar alsjeblief, no more!
|
|
|
|
Is er iets?
|
15 April 2009 | 20:10:09
|
Ken je dat? Je zit in de trein, en bij je in de coupe zit nog iemand. Op een gegeven moment loopt hij of zij naar het toilet, maar komt vervolgens niet meer in dezelfde coupe zitten. En dan ga je twijfelen. Ruik ik soms vreemd? Maak ik rare geluiden? Maar dat hoor ik zelf niet, want mijn muziek staat aan. Of staat mijn muziek te hard? Zit er iets raars op mijn gezicht? Of in mijn haar? Of zit er een vlek in mijn broek ofzo? Je gaat alles checken, maar vind niks.
Het kan natuurlijk aan mij liggen, dat alleen ik dit heb bijvoorbeeld. Verder ben ik bepaald niet onzeker, maar als het hierop aan komt ga ik me altijd gelijk zorgen maken. Spuit nog eens wat deo op. Ga mijn kleren nalopen op vlekken. Graaf een spiegeltje op om mijn gezicht te controleren. En ik ben pas weer rustig als ik zelf echt zeker weten niks heb kunnen vinden. Wanneer er anderen weer in het treinstel komen zitten die niet weglopen.
Ben ik de enige? Of zijn er meer mensen die dit hebben?
Dus, lieve treinreizigers, om een onzekere twijfelaar niet te erg te laten schrikken, kom alsjeblieft terug in de coupe na het plassen! En als er wel echt iets raars is, zeg dat dan! |
|
|
|
Oh oh burgemeester Wolfsen toch..
|
15 April 2009 | 20:08:31
|
Ken je dat? Je leest een stuk in de krant, of je hoort/ziet iets op het journaal, en je denkt, hoe kan dat?!? Dat had ik dus vandaag. Want vandaag las ik in de krant dat burgemeester Wolfsen van Utrecht ervoor heeft gezorgd dat een stuk, wat vast enige kritiek uitte, over hem in een lokale krant niet werd gepubliceerd. Nou beweerd hij zelf natuurlijk dat dan heel anders zit, maar nadat ik hem vorige week al in Pauw & Witteman over een ander onderwerp heb gezien, ben ik hier niet zo heel zeker meer van. Oh oh burgemeester Wolfsen toch..
Allereerst zijn optreden vorige week bij Pauw & Witteman. De zaak die hier besproken werd was dat de wijk Zuilen in “zijn”stad Utrecht erg slecht bekend staat, en dat er nou in de afgelopen weken wéér iemand is weggepest vanwege seksuele geaardheid, zoals daar al eerder was gebeurd. Grote groepen (helaas Marokkaanse) jongeren krasten teksten in de voordeur van deze persoon en hebben haar in feite gewoon verjaagd. En dan durft deze meneer de burgemeester te zeggen dat er alles aan is gedaan om dit te voorkomen. Onzin!
Bedenk zelf maar eens wat er allemaal gedaan had kunnen worden. Meneer heeft het erover dat er camera’s zijn opgehangen. Maar met de opnames daarvan is vervolgens niks gedaan! Wat een stuk makkelijker was geweest, en niks duurder dan al die nutteloze camera’s, was simpelweg 1 of 2 agenten bij het huis van deze vrouw, of andere mensen in dezelfde situatie laten posten. En zo gauw een of andere snotaap het wel in zijn hoofd haalt om iets verkeerd te doen, meenemen die hap. Dat schrikt zulk gedrag af! Niet een paar camera’s waarvan die jongens ook wel weten dat er niets mee gebeurd, of ze worden gesloopt.
Ook vind meneer Wolfsen het wel een goed idee om lastige jongeren op kosten van de staat bezig te houden door ze een cursus karate of een andere vechtsport te geven. Nee, briljant idee meneer Wolfsen. Dan kunnen ze als ze daarmee klaar zijn niet alleen weer gewoon de straat op, maar ze kunnen daarbij ook nog getraind en geoefend iemand in elkaar slaan. Top plan.
Zo waren er nog wat zaken waarover kritiek werd geuit op de burgemeester, maar dit sprak hem duidelijk niet zo aan. Met als grote knaller dus afgelopen weekend de censuur in de huis-aan-huis krant in Utrecht. Meneer de burgemeester heeft de uitgeverij van de krant opgebeld, om te zorgen dat deze op het laatste moment het stuk over hem eruit kon halen. Hij heeft dit dus ook nog eens achter de rug van de redactie om gedaan.
Wat is er gebeurd met de persvrijheid? Het idee van de Nederlandse journalistiek is toch dat (tot op zekere hoogte, want al te beledigend kan natuurlijk niet) er vrijheid van meningsuiting en vrijheid van publicatie bestaat? Dit wordt door meneer Wolfsen dus eventjes feilloos teniet gedaan. En dat moet toch niet kunnen?
Ik zeg dus; publiceer dat stuk alsnog in “Ons Utrecht”! En als meneer Wolfsen dit opnieuw tegenhoudt, publiceer het dan op elke website die je maar bereid kunt vinden tot publicatie. Want de waarheid, die moet gehoord worden. |
|
|
|
Held!
|
10 Maart 2009 | 15:14:54
|
Ook op Twitter (waar ik al eerder over vertelde) heb je enorm grappige mensen.
Zoek bijvoorbeeld maar eens bij leden op "The Mime". Zoals een echte mimespeler, praat hij niet. Hoe geniaal ben je als je verzint om dat te doen op Twitter!
Je kunt trouwens ook gewoon op onderstaand plaatje klikken om m te zien..
|
|
|
|
Bella's lullaby
|
06 Maart 2009 | 14:05:14
|
Tot een paar weken draaide er in de bioscoop de film Twilight. Ik had er heeeel graag heen gewild, aangezien ik alle boeken van de serie heb gelezen en die heel erg mooi vond, maarja dat zat er voor mij even niet in. Dan maar wachten op de dvd.
Maar wat wel heel erg mooi is, is het volgende liedje, wat in het boek o.a. wordt omschreven als "Bella's Lullaby". En het klinkt precies zo als ik al voor me zag, so pretty!
|
|
|
|
You didn't just do that!
|
05 Maart 2009 | 11:54:21
|
Let me explain:
Op school heb ik op moment een vak wat communication heet. Hierbij komen allerlei vormen van communicatie (goh) aan bod, waaronder: onderhandelen! Over deze onderwerpen moeten we elke weer een stuk schrijven, en het stuk wat ik deze week heb geschreven vond ik zelf wel geestig, dus ik dacht; laat ik het posten.
Dus bij deze; mijn stuk. Ohja, aangezien mijn opleiding in het engels is, is dit stuk dat ook, maar ach..
You didn’t just do that!
Everybody who has ever been on a holiday to any holiday location knows that bargaining is a part of the game of buying souvenirs. Whether it is on the beaches of Noordwijk or the playa at
Tenerife
, everybody is trying to bargain. Whether it is a small statue of the queen or a volleyball, everybody tries to get a nice price.
But there are also situations in which it is the common opinion is that you don’t bargain. In the
Netherlands
, you don’t bargain in a clothes- or shoe store, or in the supermarket, or other places like this. The prices in these shops are known to be set by the manufacturer, and are not to be negotiated about. And everybody knows that. Except for apparently one person in the world; my grandmother.
Once every year, I go shopping with her for my birthday. For her it is a nice day out on the town, and she always says that she doesn’t know what I want to have for my birthday, so this way I can also get something that I like. Sounds selfish, but it is just a tradition for my grandmother, as she also takes my sister and my cousins out to the town for their birthdays. It is just something she likes a lot.
But going out with your grandmother can also get you into awkward situations. Because my grandmother still does bargain. And not just at the tourist attractions. My grandmother bargains everywhere.
The most awkward situation occurred when I went shoe-shopping with her. We went to the “Coach”, which is a sneaker store. It has shops all over
Holland
, and also one in
Zwolle
, the one we went to. I tried on a pair of sneakers, and liked them a lot. My grandmother agreed on this, and so we decided that this would be my birthday present. And then the trouble began. While I was still putting on my own shoes, she already went to the cashier. And I couldn’t believe what I heard her say. “My granddaughter really likes the shoes, but I will only buy them for her for 70 euros”.
The sneakers were actually about 80 euro’s. And here my grandmother was, trying to buy them for 70! I saw the boy behind the cashier look quite surprised, and then walk to the back of the shop to ask his manager. And what surprised me even more, is that my grandmother actually managed to get the shoes for 70 euro’s! How was this possible?
I have always learned that in “normal” shops you don’t bargain, because the prices are set anyway. It has no use, and especially; it is not commonly accepted to bargain in these shops. And here my grandmother was, trying to bargain about the price of normal sneakers, and being successful at is. How was this possible?
Still a bit shocked, I walked with her out of the store. Really happy about having my sneakers, but also really surprised about what just happened. Is everybody wrong about not wanting to bargain in these stores? Is it actually possible? But why does hardly anyone do it then? Or was it just that the manager was so surprised about my grandmother’s bargaining skills that he agreed with it?
Ever since this happened, I have been curious about how this was possible. I have found out that my grandmother tries this more often, and even though she doesn’t always succeed, she does get what she wants quite often. And even though I would like to try it myself to see if it works, I haven’t done that until this moment. Maybe because I am ashamed, maybe also because it is not commonly accepted.
So I wonder. What if everybody just started bargaining again? Not caring about what is commonly accepted? And if everybody does it, it is not even strange anymore. Would everybody be able to bargain? Would everything become cheaper, and would prices not really mean anything anymore? I can’t imagine this situation, but what if? |
|
|
|
|
|
